Μια μέρα σαν αυτή...

Μια μέρα σαν αυτή...

ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΑΝ ΑΥΤΗ...Τέτοια μέρα, τέτοια νύχτα του Γενάρη του 2016 εκλέγονταν ο Μητσοτάκης πρόεδρος της Ν.Δ.. Και χαίρονταν χαράν μεγάλη ο Σάκης Λιούτας (... και τα Λιουτάκια), ο Μπαγιώτης, ο Αναγνώστου και ο σύμπαντας «φιλελεύθερος» κόσμος. Μόνο που πέρασε ένας χρόνος κι ο Κυριάκος ακόμη να συνταράξει τα πλήθη. Μπορεί να γίνει πρωθυπουργός μα... άλλα πίστευε ο κόσμος γι’ αυτόν, άλλα φανταζότανε!...

 

Τη νύχτα της 10ης του Γενάρη του 2016 ο Κυριάκος Μητσοτάκης εκλέγονταν πανηγυρικά πρόεδρος της Ν.Δ. κερδίζοντας τον Βαγγέλα Μεϊμαράκη (... ο οποίος υπενθυμίζω ότι ως νεολαίος είχε πρωταγωνιστήσει στο περίφημο «κίνημα της Βόλβης»)...

 

Εκείνη τη νύχτα επικράνθησαν σφόδρα οι λαϊκοδεξιοί της πόλεως και επαρχίας ταύτης (... ενθυμούμαι χαρακτηριστικά κάποιους να κλωτσούν καρέκλες και τραπέζια), ωστόσο χάρηκαν χαράν μεγάλη πολλοί βλέποντας στο πρόσωπο του νέου αρχηγού την προοπτική της αλλαγής στη φιλελεύθερη παράταξη...

 

Και πράγματι εκείνη τη μέρα τον ψήφισαν τον Μητσοτάκη όχι μόνο νεοδημοκράτες, αλλά και κεντρώοι (... και αριστεροί μη σου πω) οι οποίοι πίστευαν και πιστεύουν στη «λογική» (... δεν ανθεί στο τόπο μας, αλλά anyway  υπάρχουν ακόμη κάποιοι που πιστεύουν σε αυτή)...

 

Εκείνη τη νύχτα ο Σάκης Λιούτας, ο οποίος πίστεψε στην προοπτική «Μητσοτάκη» το έκανε... αεροπλάνο το αυτοκίνητο και έφτασε μέσα σε δυόμισι ώρες στην Αθήνα για να πανηγυρίσει με τον νέο αρχηγό (... η φωτό παραπάνω ήταν από εκείνο το βράδυ), ενώ με το... τρένο κατέβηκαν ο Μπαγιώτης κι ο Αναγνώστου για να βρεθούν κοντά του!...

Ο ενθουσιασμός μεγάλος την ελπίδα που... έρχονταν (... απ’ τον Κυριάκο). Ωστόσο πέρασε ένας χρόνος από τότε και φαίνεται πως ο Κυριάκος χρειάζεται άλλο τόσο για να συνεγείρει και τα πλήθη. Να πείσει ότι φέρνει το διαφορετικό. Χρειάζεται χρόνο (... δεν έχει και πολύ), για να πείσει ότι φέρνει το νέο, το σύγχρονο το Ευρωπαϊκό στη χώρα...

 

Μπορεί ο λαός μετά από 7 χρόνια κρίσης να μην μπορεί ακόμη (!!!) να ακούσει αλήθειες, ωστόσο εκείνος οφείλει να τις πει. Να δώσει το περίγραμμα του νέου Κράτους που φιλοδοξεί να δημιουργήσει, σπάζοντας κομματικά δεσμά και να αφήσει παραπέρα γραφικούς τύπους που μας θυμίζουν τα χρόνια του... πατρός του (... ωραία, μα μακρινά!!!)...

 

Να αποφύγει τα στρογγυλέματα και να πάει και κόντρα στο ρεύμα για να αποδείξει ότι... αυτός μπορεί. Να ακούσει την κοινωνία (... γιατί δεν την ακούς Κυριάκο μου ως τώρα) και να δώσεις απαντήσεις στις αγωνίες ενός λαού που πορεύεται με κατάθλιψη... Να ανοίξει ο ίδιος τους οφθαλμούς του και να αναζητήσει τους καλύτερους σε όλη τη χώρα. Να παρουσιάσει αύριο (... μη σου πω και... χθες) ακριβώς το σχέδιό του για έξοδο από αυτή τη κρίση και την ομαδική κατάθλιψη.... Μπορεί;... Ας το αποδείξει!... Χρόνο δεν έχει πολύ πάντως...

 

Αγαπημένη μου...Λέω τόσα, και τα ξεχνώ κι εγώ ο ίδιος που τα λέω...Διότι ο νους μας θέλει διαρκώς υπενθύμιση, ξανά και ξανά...